logotyp

Z przyjemnością prezentujemy recenzję książki Profilaktyka traumy" pod redakcją Alicji Senejko i Magdaleny Żurko. Recenzja powstała we współpracy z wydawnictwem Oficyna Wydawnicza Impuls. Książka jest dostępna na stronie Wydawnictwa (https://www.impulsoficyna.com.pl/psychologia/2060-profilaktyka-traumy.html). Zapraszamy do lektury!

 

Psychologia traumy jest dość nową dziedziną nauki, ale na pewno bardzo ważną. W potocznym rozumieniu, trauma to wstrząsające wydarzenie, które przynosi trwałe zmiany w ludzkiej psychice. W psychologii zjawisko to definiuje się jako ekspozycję na wyjątkowo groźny stresor, związany m.in. ze śmiercią kogoś bliskiego, zagrożeniem zdrowia lub życia swojego lub innych, czy też doświadczeniem przemocy, zwłaszcza seksualnej. Wydarzeniu traumatycznemu towarzyszy lęk i poczucie bezradności, a takie doświadczenie może skutkować wystąpieniem u osoby doświadczającej traumy zespołu stresu pourazowego (post-traumatic stress disorder - PTSD). Warto być świadomym tego, że odczucie traumy jest raczej subiektywne - to, co dla jednej osoby jest traumatyczne, wcale nie musi być takie dla kogoś innego. Z tego powodu w psychologii używa się często określenia potencjalnie traumatyczne wydarzenie.

 

Przyczyny traumy, jej oblicza i sposoby zapobiegania stanowią temat omawianej książki - Profilaktyka traumy. Praktyka i badaniapod redakcją naukową Alicji Senejko i Magdaleny Żurko. Tom ma formę zbioru artykułów naukowych uszeregowanych tematycznie. Pierwsza część stanowi podstawę teoretyczną służącą do diagnozy traumy i analizy specyficznych reakcji na nią. Przedstawiono poszczególne etapy reagowania na wydarzenia traumatyczne oraz możliwe strategie obrony psychologicznej przed jego skutkami; oceniono także ich skuteczność. W kolejnej części tomu badacze przedstawiają liczne wyniki badań i zajmują się różnymi aspektami kategorii traumy - neuronalnym, społecznym i duchowym. Trzecia część dotyczy natomiast, jak w tytule, profilaktyki traumy. Opisane zostały sposoby, dzięki którym potencjalnie traumatyczne wydarzenia mogą być postrzegane jako mniej groźne, np. dzięki programom pomocowym i zwiększaniu świadomości społecznej dotyczącej zdrowia psychicznego.

 

Choć mogłoby się wydawać, że forma zbioru artykułów naukowych jest mało przystępna, według mnie omawiana książka może być czytana nawet przez osoby mające niewiele wspólnego z psychologią, ponieważ została napisana językiem zrozumiałym. Formuła tomu jest także dość urozmaicona. Składają się na niego zarówno artykuły teoretyczne i prace stanowiące przegląd współczesnych badań, jak i scenariusze warsztatów i stadia przypadku. Te ostatnie mogą być na tyle interesujące, iż stanowią przykład psychologii z życia wziętej- opisane zostały przypadki konkretnych osób, ich sytuacji życiowych i charakterów, a także tego, jak dane wydarzenie traumatyczne wpłynęło na ich życie. Dzięki zapoznaniu się z historiami takich ludzi czytelnik może w praktyce zobaczyć, czym realnie jest trauma, przez co być może będzie lepiej rozumiał problemy ludzi ze swojego otoczenia.

 

Sądzę, że publikacje takie jak Profilaktyka traumymają ważne społeczne znaczenie, ponieważ zwiększają świadomość ludzi na temat tego, jak poważne konsekwencje może mieć doświadczenie przez człowieka traumatycznego wydarzenia. W tomie zostały opisane zdarzenia, o których wielu ludzi nigdy nie pomyślałoby jako potencjalnie traumatycznych - np. bycie ofiarą szyderstw z powodu otyłości, wykluczenie społeczne, zdrada w małżeństwie czy też nieotrzymanie odpowiedniej stymulacji od rodziców w okresie niemowlęctwa. Niezwykle ważne jest to, by jak największe rzesze społeczeństwa zostały uświadomione o tym, że coś, co im samym nie wydaje się groźne, może mieć poważne konsekwencje dla psychiki innej osoby. Autorzy tomu zawarli w nim także inną wartościową myśl - konsekwencje naszych działań mogą przynieść drugiemu poważną szkodę - musimy więc stale polepszać nasze zdolności współczucia i delikatności.

 

Jeden z wstrząsających według mnie artykułów dotyczy przeciwdziałania samobójstwom popełnianym przez uczniów polskich szkół. Opisano w nim badanie na temat poziomu wiedzy dotyczącej problemu samobójstw wśród dzieci i młodzieży. Testowi zostali poddani pracownicy oświaty, do których często uczniowie mający poważne problemy zgłaszają się w pierwszej kolejności. Okazuje się, że psychologowie szkolni, pedagodzy i nauczyciele nie wiedzą prawie nic o rozpoznawaniu kryzysu suicydalnego, który często wynika z doświadczonej przez dzieci i młodzież traumy. Problem ten nadal stanowi w Polsce tabu - niewiele miejsca poświęca mu się na studiach psychologicznych czy pedagogicznych, co może przynieść tragiczne skutki. Przykładowo, co drugi uczestnik badania sądził, że uczeń mówiący o samobójstwie raczej nie jest skłonny go popełnić. Aż 64% badanych stwierdziło też, że osoby, które zamierzają targnąć się na swoje życie, nie wysyłają żadnych sygnałów ostrzegawczych. Taka wiedza jest podstawowa dla osób, od których w dużej mierze zależy bezpieczeństwo dzieci i młodzieży; widzimy jednak, jak duża część z nich powiela mity. Omawiany artykuł jest więc jednym z ważniejszych przykładów, dlaczego powinno się rozpowszechniać wiedzę o profilaktyce traumy.

 

Ponadto, tytuł ten jest dowodem na to, jak szybko rozwija się polska nauka. Czytelnik może zaznajomić się z badaniami przeprowadzonymi przez polskich naukowców, wysnutymi przez nich teoriami, a także nowatorskimi rozwiązaniami. Świetnym przykładem może być projekt Prosoma - baza interaktywnych ćwiczeń, wykorzystujących techniki terapii behawioralnej i mindfulness, które mają zredukować poziom lęku odczuwany przez pacjentów onkologicznych, zmniejszając jednocześnie prawdopodobieństwo, że doświadczenie choroby okaże się dla nich traumatyczne.

 

 

Profilaktyka traumy. Praktyka i badania pod redakcją Alicji Senejko i Magdaleny Żurko to pozycja z pewnością ważna i wartościowa. Wiedza społeczeństwa dotycząca doświadczeń traumatycznych (i zdrowia psychicznego w ogóle) jest naprawdę niezbędna i może przyczynić się do poprawy dobrostanu psychicznego wielu ludzi.

 

Dominika Lis

Przeciwieństwa się przyciągają

Recenzja książki Sylvie Naar i Stevena A. Safren „Dialog motywujący i terapia poznawczo-behawioralna”.

Dwóch psychologów pokazuje nowe podejście do terapii poznawczo-behawioralnej. W TPB terapeuta przekazuje pacjentowi swoją wiedzę, pomaga nabyć potrzebne umiejętności i kompetencje. Występuje w roli eksperta, kogoś wyżej postawionego od pacjenta. Dialog motywacyjny jest natomiast rodzajem partnerstwa. Tutaj pacjentowi wszelkie zasoby nie są „dawane”, lecz „wydobywane” z niego. Psycholog wciela się w towarzysza podróży, kibica, zwierciadło, w którym pacjent może spojrzeć na siebie z odmiennej perspektywy i dostrzec to, czego do tej pory nie widział. TPB i DM wydają się więc być zupełnie przeciwnymi koncepcjami, a jednak istnieje możliwość połączenia ich, opisana szczegółowo w niniejszej pozycji.

Sylvie Naar jest wykładowcą i dyrektorem sekcji nauk o zachowaniu na Wayne State University. Stworzyła wiele publikacji dotyczących badań nad wykorzystaniem DM i DM-TPB w pracy nad kształtowaniem postaw prozdrowotnych. Steven A. Safren wykłada psychologię na University of Miami. W swoich badaniach skupia się na interwencjach behawioralnych związanych z kwestiami zdrowotnymi i ADHD u dorosłych.

Książka ma dziewięć rozdziałów, obszerną bibliografię oraz indeks pojęć. Skierowana jest do terapeutów zainteresowanych DM oraz TPB, a szczególnie do tych, pragnących połączyć w swojej pracy oba te nurty.

W pierwszym rozdziale autorzy szeroko opisują koncepcję DM-TPB. Ukazują mocne i słabe strony obu podejść oraz sposób wykorzystania ich z jak największą korzyścią dla pacjenta. Przytoczone są przykłady badań, które pomogły ukształtować terapię DM-TPB. Jej działanie parte jest na wykorzystaniu technik z TPB służących do zmiany nawyków i przekonań z zastosowaniem DM, by wzbudzić w pacjencie wewnętrzną motywację do pracy na terapii.

Rozdział drugi zawiera wiele praktycznych porad związanych z językiem stosowanym podczas terapii, szczególnie przy pierwszym spotkaniu, kolejny zaś pomaga ustalić plan terapii. Samoobserwacja jest kluczowym elementem TPB i tak jest również w DM-TPB. Cały czwarty rozdział poświęcony jest temu zagadnieniu, zawiera również przykładowe karty samoobserwacji dla pacjenta.

Kolejne rozdziały podejmują tematy związane z treścią terapii – umiejętności poznawcze (rozdział 5.) oraz kompetencje behawioralne i regulacja emocji (rozdział 6.). Oprócz wiedzy, którą terapeuta powinien podzielić się z pacjentem, zawierają również opisy ćwiczeń pomagających pacjentowi nabyć odpowiednie umiejętności.

Rozdział siódmy odwołuje się do DM i jego roli w DM-TPB. Zawiera cenne porady dotyczące wzmacniania i motywowania pacjenta do aktywnego i regularnego udziału w terapii. Istotne informacje są również w rozdziale ósmym, gdyż dotyczą utrzymania efektów terapii w życiu pacjenta. Ostatni rozdział pokazuje, jak korzystać z niniejszej pozycji jako podręcznika do terapii integrującej.

Autorzy wyczerpująco opisali koncepcję DM-TPB używając jednocześnie przystępnego języka. Książka zawiera wiele konkretnych ćwiczeń do przeprowadzenia z pacjentem, a także kilka dla samego terapeuty, by lepiej przygotować go do przeprowadzenia terapii. Materiały te przygotowane są do skserowania i wykorzystania w pracy. W każdym rozdziale autorzy przedstawiają również opisy przypadków, także w formie dialogów wziętych prosto z ich zawodowego doświadczenia. Dzięki temu czytelnik może „zobaczyć” stosowanie w praktyce różnych technik. Chociaż książka skierowana jest do terapeutów zainteresowanych konkretnym rodzajem terapii, wydaje się być również bardzo dobrą pozycją dla początkujących psychologów, poszukujących dopiero swojej drogi w zawodzie.

Karolina Rybak

Z przyjemnociprezentujemy recenzjksiążki „Mózg psychopaty" autorstwa Jamesa Fallona. Recenzja powstała we współpracy z GWP Gdaskie Wydawnictwo Psychologiczne. Książka jest dostpna na stronie wydawnictwa. Zapraszamy do lektury!

Na pocztku warto wspomnie, e autorem książki jest amerykaski neurobiolog, profesor psychiatrii, anatomii i neurobiologii Uniwersytetu Kalifornijskiego w Irvine, który badajc mózgi psychopatycznych morderców odkrył, e jego mózg wykazuje zmiany charakterystyczne dla tej grupy osób. Ponadto kilku jego przodków w linii mskiej było mordercami, a przynajmniej podejrzewano ich o dokonanie zbrodni. James Fallon łączc osobiste dowiadczenia z wynikami badanaukowych analizuje wpływ czynników genetycznych, jak i rodowiskowych w celu zaprezentowania własnej teorii etiologii psychopatii.

Czym jest zatem psychopatia? W popkulturze obraz psychopatów jest zbytnio przerysowany, w rzeczywistoci nie soni zwykle tak brutalni i szaleni. W rodowisku naukowym natomiast brak jest oficjalnej definicji psychopatii, DSM (Diagnostyczny i statystyczny podrcznik zaburzepsychicznych) zawiera szeroki zakres zaburze, ale jej nie uwzgldnia. Jednak istnieje zgoda co do narzdzia diagnostycznego- Skali Skłonnoci Psychopatycznych (inaczej Skala Hare’a). Do cech psychopatycznych uwzgldnianych w powyszej skali mona zaliczypowierzchowność, megalomani, skłonność do kłamstwa, brak wyrzutów sumienia, brak empatii, odrzucanie odpowiedzialnoci za własne działania, impulsywność, brak celów i zawodność, porywczość, zachowania przestpcze w okresie dorastania, przeszłość kryminaln. Czy mona zatem nie być świadomym własnej psychopatii, a w szczególnoci braku empatii? Jak bardzo psychopatia jest rozpowszechniona? Czy wystpuje częściej u kobiet czy u mężczyzn? Midzy innymi na te pytania wprowadzajce mona znaleźć odpowiedzi w lekturze.

Książka “Mózg psychopaty”, jak sam tytuł wskazuje, stanowi jednak głównie odpowiedna pytanie o rónice midzy mózgiem psychopaty, a mózgiem niezaburzonej osoby. Autorowi lektury podczas pracy udało sibezbłędnie wskazapsychopatycznych morderców tylko za pomocskanów ich mózgów, co stanowiło podstawjego teorii o etiologii psychopatii przedstawionej w lekturze. Czytelnik zostaje wprowadzony w głąb umysłu psychopaty otrzymujc podstawowe informacje na temat mózgu człowieka, midzy innymi o płatach mózgu, korze przedczołowej, ciele migdałowatym, gorcym i chłodnym poznaniu, obszarach odpowiedzialnych za empati, neuroprzekanikach. Fallon przekazuje swoje myli w sposób jasny i zrozumiały nawet dla osoby, która nie miała wczeniej stycznoci z neuronauk. Ponadto w książce mona znaleźć kilka ilustracji, które ułatwiajzrozumienie treci. Lektura dostarcza take informacji na temat wpływu ujrzenia skanu własnego mózgu na tosamość autora i na osoby w jego otoczeniu.

James Fallon wprowadza czytelnika równiew wiat genetyki i dzieli siinformacjami na temat swojego pochodzenia. W książce zostały zawarte podstawy genetyki, midzy innymi informacje o DNA, SNP, mutacjach, niekodujcych kwasach nukleinowych, uwarunkowanych zachowaniach adaptacyjnych człowieka, badaniu asocjacyjnym genomu, genie wojownika i innych genach agresji. Autor analizujc swoje drzewo genealogiczne okrywa, e kilku jego przodków w linii mskiej prawdopodobnie było mordercami, wielu z nich take porzuciło własne ony. Nastpnie Fallon na swoim przykładzie rozwaa interakcjmidzy genotypem a rodowiskiem, take analizuje przemoc transgeneracyjn. Ponadto autor wyjania midzy innymi znakowanie epigenetyczne, retrotranspozony, oddziaływanie stresorów rodowiskowych w zalenoci od wieku dziecka.

Oprócz determinacji osobowoci i zachowania przez geny autor analizuje take wpływ wychowania na powstanie psychopatii, w dodatku zawiera on w książce wiele osobistych wyznaze swojego ycia. Czytelnik moe dowiedziesiwiele o dziecistwie, wychowaniu, młodoci Fallona, np. jak pogodzihiperreligijność autora w młodym wieku z psychopatii dlaczego zdecydował sion odejść od Kocioła. W książce mona znaleźć informacje o samoocenie Fallona, relacjach z innymi osobami oraz o tym, w jakich okolicznociach wikszość ludzi, którautor uznaje za nudn, przestaje bydla niego nużąca. Opisany zostaje równiezwizek Fallona z Diane, która została jego on, stosunek emocjonalny do niej, a take flirtowanie z innymi kobietami. Ponadto mona znaleźć informacje na temat wizi autora ze swoimi dziemi, a take treci otrzymanych listów od córki i siostry. Czytelnik moe dowiedziesirównie, jak duo czasu Fallon powicił dzieciom, o jego generalnym stosunku do pracy oraz o tym, jakie wydarzenia uznaje za najwaniejsze w jego yciu. Nie został pominity równiestyl ycia autora: nawyki, zapotrzebowanie na sen, odywianie si, uywki, spdzanie wolnego czasu. W książce opisano take, czy Fallon popełniał jakiewykroczenia, a take wyjaniono moliwość dokonania przez niego morderstwa. W lekturze zamieszczono równiewyniki własnych testów psychologicznych autora (test inteligencji, testy osobowoci) oraz informacje o moliwych współwystpujcych zaburzeniach, które go dotycz. Ponadto czytelnik moe znaleźć w książce odpowiedzi na nastpujce pytania: Co sprawia, e w człowieku budzsiniebezpieczne instynkty? Czy autor wierzy w prawdziwy altruizm i w wolnwol? Jak rozumie dualizm duszy i ciała?

W dwóch ostatnich rozdziałach mona znaleźć informacje na temat moliwoci zmiany psychopaty, a take rozwaania, dlaczego istniejpsychopaci. James Fallon na pocztku opisuje podjtpróbzmiany siebie: autor zaczął midzy innymi chodzina pogrzeby, odwiedzachorych, podjął siniezwykle nużącego w jego odbiorze wspierania innych, zaczął take unikahedonistycznego stylu ycia. Czy udało mu sizmieni? Czy moe byszczęśliwy spełniajc oczekiwane przez wikszość osób normy społeczne? Czy moe jednak psychopaci spotrzebni wiatu? Fallon podjął równiepróbrozwaenia korzyci ewolucyjnych cech psychopatycznych.

Podsumowujc moje przemylenia niewtpliwie jest to książka, która poszerza horyzonty, pozwala bowiem zrozumiewieloaspektowo funkcjonowanie psychopaty.

Martyna Szyszka

Z przyjemnością prezentujemy recenzję zestawu książek ,,Transdiagnostyczna terapia poznawczo-behawioralna zaburzeń emocjonalnych’’ powstałą we współpracy z GWP - Gdańskim Wydawnictwem Psychologicznym. Jest to stosunkowa nowa pozycja dostępna na stronie https://www.gwp.pl/transdiagnostyczna-terapia-poznawczo-behawioralna-zaburzen-emocjonalnych-ujednolicony-protokol-lec-b.html. Zestaw składa się z Podręcznika terapeuty oraz Poradnika (dla pacjenta).

David H. Barlow wraz z zespołem przedstawiają ujednolicony protokół leczenia dla osób zmagających się z bardzo intensywnymi emocjami, które czasem prowadzą do zaburzeń emocjonalnych. Dedykowany jest głównie dla osób z zaburzeniami panicznymi, fobią społeczną, zaburzeniami lękowymi uogólnionymi lub zaburzeniami stresowymi pourazowymi czy obsesyjno-kompulsywnymi. Poradnik ma na celu pomóc w zmianie sposobu reagowania na emocje. Ma nauczyć jak podchodzić do nich z większą akceptacją, zamiast się ich wystrzegać lub unikać. Uczy także, że emocje mają dla nas ważną funkcję. Już na początku Poradnika poznajemy historię kilku pacjentów, z którymi można się utożsamiać. Następnie po przeczytaniu tabeli z wymienionymi różnymi zaburzeniami, przechodzimy do krótkiego testu, który ma ocenić, czy jest to program terapeutyczny odpowiedni dla nas. Następne rozdziały to kolejne etapy naszej drogi do lepszego funkcjonowania. Po każdym rozdziale dostępny jest test, który ma pokazać, czy przyswoiliśmy wiedzę. Jednakże, poradnik napisany jest bardzo przystępnym językiem, i wszystko jest należycie wytłumaczone, więc nie powinno być problemu z dezinformacją. Dodatkowo poradnik zawiera kilka formularzy np. Skalę Depresji albo Lęku, co może być bardzo przydatne w określeniu naszego cotygodniowego stanu. Dodatkowo ułatwia to rejestrowanie naszych postępów. Na końcu, również w bardzo łatwy w odbiorze sposób, pojawiają się odpowiedzi na pytania, które mogły się pojawić w trakcie lektury tekstu oraz opisy leków, które mogą okazać się pomocne w leczeniu zaburzeń emocjonalnych. Generalnie, Poradnik przy systematycznej i sumiennej pracy faktycznie może pomóc w zrozumieniu i ułatwienia funkcjonowania pacjentom zmagającym się z różnego rodzaju zaburzeniami emocjonalnymi.

Drugą książka wchodzącą w skład tego Ujednoliconego protokołu jest Podręcznik terapeuty. Dla terapeuty pracującego w nurcie poznawczo- behawioralnym wiele rzeczy w tym programie może być znajome, być może nawet stosowane przez nich w trakcie pracy z pacjentem. Jednak na pewno specjaliści odnajdą tu cenne wskazówki, zebrane wszystkie w jednym miejscu, co może być dużym ułatwieniem. Posiadanie tej książki przez praktyka z pewnością ułatwi pracę z książką dla pacjenta, ponieważ każdemu rozdziałowi Poradniku odpowiada rozdział w Podręczniku. Podręcznik zawiera informacje, jakie umiejętności w danym rozdziale ma nabyć pacjent, dzięki czemu wiadomo, w jakim procesie aktualnie może być klient i nad czym ewentualnie warto się pochylić. Podręcznik podzielony jest na moduły. Każdy moduł ma określony czas trwania (ilość sesji) i podane rozdziały w obu książkach. Dodatkowo pojawia się tabelka z przykładowym przebiegiem terapii, co może być bardzo przydatne w planowaniu i określeniu ram czasowych terapii. W Podręczniku można znaleźć przydatne wskazówki np., pomagające w radzeniu sobie z oporem pacjenta lub pytania ułatwiające diagnozę funkcjonalną. Bardzo fajnym pomysłem było zamieszczenie zalecanych publikacji, które z pewnością poszerzą horyzonty. Podręcznik także zawiera opisy przypadków oraz cenne uwagi i wskazówki dla terapeuty. Podręcznik nie ogranicza się tylko do terapii indywidualnej, ponieważ znajdziemy tutaj też wskazówki co do terapii grupowej, co jest bardzo praktyczne dla specjalisty, który prowadzi obie formy terapii. 

Podsumowując, moim zdaniem zestaw może okazać się bardzo przydatny. Poradnik, stosowany bez pomocy specjalisty, pozwoli we własnym tempie przerobić trudności, z którymi zmaga się pacjent, a używany jako dodatek do terapii z klinicystą, będzie idealnym narzędziem do usystematyzowania wiedzy z sesji, a różne kwestionariusze/formularze zawarte w nim świetnie sprawdzą się jako praca domowa. Poza tym, nauczy pacjenta, jak podważać myśli automatyczne, czy jak reagować konstruktywnie. Podręcznik terapeuty może posłużyć jako ,,skarbnica’’ cennych porad, ćwiczeń, uwag czy dodatkowych zadań domowych. Opisy przypadków pozwolą na dodatkowe przeanalizowanie motywacji zachowań pacjentów. Dodatkowo na końcu znajduje się Słowniczek najważniejszych pojęć zastosowanych w lekturze. Jednym słowem: polecam! W tej terapii powinien odnaleźć się każdy i nie demotywować się zbyt szybko, ze względu na jasne i dokładne wyjaśnienia, a także przewidywane szybkie pożądane efekty. 

Magdalena Michałowska

Studenckie Koło Naukowe Psychoterapii "Dialog" ma przyjemność zaprosić na drugie z czerwcowych spotkań z cyklu dot. terapii schematów.

Wykład otwarty "Uważność i współczucie w terapii schematu" poprowadzi dr hab. Paweł Holas - adiunkt na Wydziale Psychologii UW w katedrze Neuropsychologii i Psychoterapii; psychoterapeuta i superwizor terapii poznawczo-behawioralnej (CBT), certyfikowany nauczyciel i terapeuta podejść opartych na uważności: Terapii Poznawczej Opartej na Uważności (MBCT) i Programu Redukcji Stresu Opartego na Uważności (MBSR) oraz Uważnego Współczucia do Siebie, superwizor MBCT, psychiatra.

Spotkanie odbędzie się online (platforma Google Meet) 17 czerwca 2020r. (środa) o godzinie 18:00. Liczba miejsc jest ograniczona, jednak osobom, które nie dostaną się na listę Uczestników wykładu "na żywo" zapewniamy dostęp do nagrania z wydarzenia. Wymagany jest zapis przez formularz: https://forms.gle/vDJpVrpZK7hMegXbA

Zachęcamy także do dołączenia do wydarzenia na Facebooku, by pozostać na bieżąco: https://www.facebook.com/events/176921180305162/

Studenckie Koło Naukowe Psychoterapii DIALOG
Wydział Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego
ul. Stawki 5/7, 00-183 Warszawa
logotyp