logotyp
Humor może pojawić się na terapii niespodziewanie – ale może także stanowić jej zaplanowany, zorganizowany element. Podstawowe rodzaje wykorzystywania śmiechu w psychoterapii to Joga Śmiechu – ćwiczenie oddechowe i ćwiczenia przepony, śmiech na żądanie – a także śmiechoterapia czy humoroterapia. Ten drugi rodzaj terapii oparty jest na śmiechu jako reakcji na rozśmieszające zadania podczas warsztatów. Docenia się w niej przede wszystkim możliwość interakcji między pacjentami, pojawiające się możliwości do prowadzenia żartu dalej, a więc kreatywnej i pozytywnej twórczości, a także związane ze śmiechem aspekty kognitywne i emocjonalne.
Śmiechoterapia pozwala dotrzeć do doświadczeń i emocji, które byłyby niemożliwe do uzyskania w inny sposób. Omija problem nadmiernej interpretacji i tworzy możliwości psychoterapii dla osób, które nie mogą otrzymać takiej pomocy podczas klasycznej psychoanalizy jako metody leczenia. Z tego powodu humoroterapia może okazać się szczególnie skuteczna wśród pacjentów z nerwicami lub zaburzeniami osobowości borderline.
Humoroterapia to dopiero rodzący się obszar badań. Jej możliwości stanowią jednak obiecujący początek. Humor i śmiech w psychoterapii nie tylko pozwalają spojrzeć z innej perspektywy na życiowe doświadczenia, czy mogą stanowić nieobciążający emocjonalnie sposób komunikowania i konfontacji; mogą też zmienić zachowania, procesy poznawcze, emocje, a nawet fizjologię pacjentów; wreszcie wzmacniają więź między pacjentem a terapeutą, co prowadzi do zwiększenia poczucia satysfakcji z terapii i podwyższenia prawdopodobieństwa, z jakim pacjent będzie stosował się do rad psychoterapeuty. Ponadto wprowadzenie humoru do terapii może dostarczyć sposobu radzenia sobie ze stresem i wzbogadzić społeczny repertuar pacjenta. Pacjent ma też podczas takiej terapii okazję do zakwestionowania swoich zachowań destruktywnych, dostrzeżenia absurdalności własnych przekonań i reewaluacji swoich racji.
Przy wyczuciu optymalnego do tego momentu, wprowadznie humoru jako elementu terapii może okazać się jej efektywnym wzbogaceniem, nie tylko pod kątem docierania do niedostępnych w inny sposób wspomnień czy emocji, a także swego rodzaju treningu w radzeniu sobie z nimi i w relacjach międzyludzkich, ale również jako element podnoszący poziom terapii w całości.
O yodze śmiechu więcej można dowiedzieć się na stronie laughteryoga.org
Źródło: http://www.psychoterapiaptp.pl/uploads/PT_2_2017/65Kmita_Psychoterapia_2_2017.pdf?fbclid=IwAR3lSx5aem8yqbqlLKWG2dl4_6_-C_L5GQW4OpGzY2_H0wYlHBCRFWvNdkU
Studenckie Koło Naukowe Psychoterapii DIALOG
Wydział Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego
ul. Stawki 5/7, 00-183 Warszawa
logotyp