logotyp

SKN Psychoterapii "Dialog" pragnie poinformować wszystkich Zainteresowanych o zmianie sali, w której odbędzie się wykład "Relacja terapeutyczna w terapii schematów", zaplanowany na poniedziałek 13.01.

Zapraszamy do sali wykładowej 408, znajdującej się na IV piętrze Wydziału Psychologii UW.

Zachęcamy także do śledzenia wydarzenia na Facebooku, by pozostać na bieżąco ze wszystkimi informacjami: https://www.facebook.com/events/977029426023634/

Studenckie Koło Naukowe Psychoterapii "Dialog" we współpracy z Polskim Towarzystwem Psychoterapii Gestalt mają przyjemność zaprosić na wykład otwarty
„Leki a relacja terapeutyczna. Rola psychofarmakoterapii w perspektywie relacyjnej psychoterapii Gestalt”, który poprowadzi dr n. med. Jan Roubal.
Spotkanie odbędzie się 10.01. o godz. 19:20 i będzie tłumaczone na język polski.
Wstęp wolny, zapisy poprzez formularz: https://gestaltpolska.org.pl/pl/wyklad-otwarty-dr-n-med-jana-roubala-10-01-wydzial-psychologii-uw-w-warszawie

WCZESNE NIEADAPTACYJNE SCHEMATY A UZALEŻNIENIA BEHAWIORALNE WŚRÓD ADOLESCENTÓW I MŁODYCH DOROSŁYCH

Wczesne nieadaptacyjne schematy (early maladaptive schemas, EMS), rozumiane jako ogólne wzorce składające się z emocji, wspomnień i przekonań oraz dotyczące relacji osoby z innymi, wykształcone w dzieciństwie i utrwalane przez całe życie, stanowią podstawę konceptualizacji w terapii schematu (Schema Therapy, ST). Według koncepcji Younga, do ich powstawania prowadzi deprywacja podstawowych potrzeb emocjonalnych w dzieciństwie. Wykształcone EMS stają się podłożem zaburzeń osobowości lub specyficznych rysów osobowości nieprawidłowej.
W oparciu o powyższą teorię, Aloi i in. (2019) postanowili zbadać związki 18 wczesnych nieadaptacyjnych schematów, dzielonych na 4 obszary: (1) rozłączenie i odrzucenie (2) osłabiona autonomia i brak dokonań (3) nadmierna odpowiedzialność i zawyżone standardy (4) uszkodzone granice z uzależnieniami behawioralnymi (behavioral addictions, BA), a także ocenić postrzeganą jakość życia.
Przebadano grupę 637 osób w okresie późnej adolescencji oraz wczesnej dorosłości, doświadczających jednego z trzech typów uzależnień behawioralnych: uzależnienia od jedzenia (food addiction, FA), problemu hazardu (gambling disorder, GD), lub uzależnienia od internetu (internet addiction, IA). Użyto testów sprawdzających natężenie zachowań problemowych oraz kwestionariusza oceniającego postrzeganą jakość życia. Przeprowadzono logistyczną analizę regresji, by sprawdzić powiązania czynników z BA.
Wyniki wykazały większe natężenie występowania EMS ze wszystkich czterech obszarów wśród badanych z FA oraz IA. FA było najmocniej powiązane z obszarem rozłączenia i odrzucenia, natomiast IA ze wszystkimi 3 obszarami za wyjątkiem osłabionej autonomii i braku dokonań.
Badani z GD uzyskali wyższe wyniki w obszarach: osłabiona autonomia, brak dokonań i uszkodzone granice. Postrzegana jakość życia była niższa wśród badanych z FA oraz IA.
Wyniki te implikują istotną rolę systematycznej oceny EMS podczas psychoterapii pacjentów z BA, co może stanowić ważny kierunek dla klinicystów.

Zuzanna Jopkiewicz

Aloi, M., Verrastro, V., Rania, M., Sacco, R., Fernandez-Aranda, F., Jiménez-Murcia, S., De Fazio, P., Segura-Garcia, C. (2019). The potential role of the early maladaptive schema in behavioral addictions among late adolescents and young adults. Frontiers in Psychology. Advance online publication.
DOI: 10.3389/fpsyg.2019.03022.

Wszyscy mamy krew na rękach...

Joker to amerykański dramat psychologiczny genialnie wyreżyserowany przez Todda Phillipsa, który wraz ze Scottem Silverem stworzył scenariusz oparty na podstawie serii komiksów o postaci, o tym samym imieniu, wydawnictwa DC Comics.
W Jokera bezbłędnie wcielił się Joaquin Phoenix, który swą grą aktorską fenomenalnie odzwierciedlił zaburzenia głównego bohatera, rysując nam wymagające i bardzo dokładne studium postaci. Postaci nieszczęśliwej, zagubionej, zniszczonej i pociągniętej do strasznych działań, które stały się początkiem krwawych zamieszek w mieście Gotham.

Artur Fleck, bo tak właściwie nazywa się Joker, to gnębiony przez innych, niezrozumiały i wyszydzany członek społeczności, która go nie akceptuje, a nawet prześladuje. Bohater cierpi na paragelię, czyli niekontrolowane wybuchy śmiechu w nieadekwatnych sytuacjach, których mimo szczerych chęci nie jest w stanie opanować. Co więcej, choroba ta często występuje u osób z objawami schizofrenii lub spectrum autyzmu, a niestety mamy możliwość podejrzewać, że główny bohater boryka się także z obiema tymi chorobami. Chcąc określić jednym słowem postać Jokera użylibyśmy słów: wyrzutek, dziwak. No właśnie i w tym tkwi problem. Tak właśnie traktują Jokera ludzie, tak traktuje go społeczeństwo. Czy ktokolwiek widzi w nim… człowieka? Biednego człowieka, który nieudolnie pragnie jedynie zaznać szczęścia, miłości, który dąży za swoimi celem, marzeniem by być komikiem? Niestety nie. Wszyscy szydzą, wyśmiewają i marginalizują Artura, to właśnie brak akceptacji społecznej, to wykluczenie i systematyczne niszczenie bohatera przez całe społeczeństwo pogłębia depresję Jokera doprowadzając do finalnej masakry.

Gdzie w tym wszystkim była aparatura społeczna, która powinna chronić takich jak Artur? Gdyby w dzieciństwie nie został skrzywdzony może nie doszłoby do tragedii? Artur przechodził leczenie psychiatryczne, kto nad nim czuwał? W międzyczasie dowiadujemy się, że terapeutka Jokera musi zakończyć z nim współpracę, ze względu na cięcia w budżecie. Jaki inny finał wydarzeń jesteśmy sobie w stanie wyobrazić skoro, samotny, dręczony człowiek, jest pozostawiony sam sobie, bez pomocy, a jedyne co otrzymuje od społeczeństwa to niezrozumienie i ciągłe kpiny, które niejednokrotnie wiążą się także z pobiciami. To nie mogło się skończyć dobrze!

Film porusza wiele problemów, przede wszystkim obrazuje do czego może doprowadzić człowieka nieleczona choroba oraz znieczulica społeczna. Film rzuca światło na osoby z zaburzeniami schizofrenii, depresji i spectrum autyzmu. Pokazuje jak ważne, a nawet kluczowe jest nasze zachowanie wobec takich osób oraz jak istotna jest specjalistyczna pomoc, aby ludziom takim po prostu umożliwić godne życie. To, co wydarzyło się w Gotham, nie jest winą Artura, którego wciąż krytykujemy, ale naszą! To my, każdy z nas, jest winny sytuacji w Gotham, na naszych rękach spoczywa krew zamordowanych. Artur był jedynie trybikiem, niepoczytalnym człowiekiem, który pociągnął za spust. Człowiek człowiekowi wilkiem jak pisał Edward Stachura, to my bierzemy odpowiedzialność za czyny Artura Flecka, którego doprowadziliśmy do tak krytycznego stanu.

Film Todda Phillipsa uświadamia jak potężną rolę odgrywamy w życiu społeczeństwa, jak istotne jest nasze zachowanie i jak ważne byśmy postępowali słusznie. Gdyby Artur spotkał choć jedną życzliwą osobę w swoim życiu może nie doszłoby do nieszczęścia? Postać Artura krzyczy do nas o chwilę uwagi, o odrobinę życzliwości, której niestety nie otrzymał. Jaki Ty jesteś w swoim życiu? Jak traktujesz Jokerów swojej codzienności?

Z przyjemnością prezentujemy recenzję książki „Skuteczne działanie w stresie”. Zachęcamy do jej lektury w wolnych chwilach świątecznej krzątaniny!
Pozycja jest dostępna na stronie GWP Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne
https://www.gwp.pl/skuteczne-dzialanie-w-stresie-program-profilaktyki-ptsd-dla-osob-narazonych-na-traumatyzacje-zawodow.html

W ramach projektu naukowego „PTSD - diagnoza - terapia - profilaktyka” opracowano i przebadano szkolenie „Skuteczne działanie w stresie”, które to opisane zostało w książce o tym samym tytule (Popiel, Zawadzki, Pragłowska, Habrat i Gajda, 2019). Głównym celem tego szkolenia jest rozwijanie adaptacyjnych sposób regulowanie emocji u osób narażonych na traumatyzację zawodową. Chociaż przebadane zostało ono pod kątem skuteczności dla strażaków, to po odpowiedniej adaptacji może być potencjalnie wykorzystywane w pracy z przedstawicielami innych zawodów pomocowych.
Książka podzielona jest na trzy części. W pierwszej z nich autorzy wyjaśniają, czym jest trauma, zaburzenie traumatyczne oraz traumatyzacja zawodowa, a także omawiają bliżej takie zaburzenia potraumatyczne jak ostre zaburzenie stresowe (wyodrębnione przez DSM-IV-TR i DSM-5) czy też ostrą reakcję na stres (wyodrębnioną przez ICD-10 i ICD-11). Najwięcej miejsca poświęcają zaburzeniu stresowemu pourazowemu (posttraumatic stress disorder - PTSD), zestawiając ze sobą jego objawy według DSM-IV-TR orz DSM-5, a także wyodrębniając złożony zespół zaburzenia stresowego pourazowego (complex PTSD). W części tej znaleźć można także przegląd badań dotyczących profilaktyki opisanych wcześniej zaburzeń.
Część druga zawiera wyniki dotychczasowych badań własnych, wskazujące na skuteczność prezentowanego programu. Okazuje się, że w grupie, która przeszła szkolenie, objawy PTSD oraz unikowe strategie regulacji emocji były mniej nasilone niż w grupie kontrolnej, oraz że zwiększył się subiektywny poziom wiedzy uczestników szkolenia. Autorzy publikacji słusznie zaznaczają jednak, że mogło być to tylko „krótkotrwałe działanie ochronne”, a powtarzanie szkolenie może okazać się konieczne w celu wzmacniania jego pozytywnych efektów.
Część trzecia rozpoczyna się opisem założeń praktycznych i teoretycznych szkolenia, które opracowane zostały na podstawie literatury przedmiotu i wniosków z dotychczasowych badań. Następnie autorzy bardzo szczegółowo przedstawiają program szkolenia, które obejmuje siedem modułów realizowanych w ciągu piętnastu godzin przez dwa dni.
W publikacji znaleźć można wiele praktycznych porad dla prowadzących, tj. przykładowe wypowiedzi czy literatura dodatkowa, z którą powinni się oni zapoznać. Autorzy równolegle z tekstem zamieszczają także propozycje slajdów wyświetlanych podczas szkolenia. Warto wspomnieć, że omawiany program wspomaga także mini-podręcznik „Skuteczne działanie w stresie. Osobisty niezbędnik”, który zawiera zestaw metod ułatwiających radzenie sobie ze stresorami.
„Skuteczne działanie w stresie” jest pozycją potrzebną i odpowiadającą na potrzeby współczesnego świata. Autorzy w sposób przejrzysty uporządkowali podstawową wiedzę na temat zaburzeń post-traumatycznych, a także stworzyli program profilaktyki, który okazać może się bardzo skuteczny nie tylko dla strażaków, ale i dla policjantów, żołnierzy czy też ratowników medycznych. Zaletami tej publikacji są także przemyślana struktura, obfita bibliografią oraz metodologiczna dokładność. Książką tą zainteresować mogą się więc nie tylko specjaliści, ale i osoby niezwiązane z psychologią, lecz zainteresowane tematem.

Paulina Bąk

Studenckie Koło Naukowe Psychoterapii DIALOG
Wydział Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego
ul. Stawki 5/7, 00-183 Warszawa
logotyp